پروفایل مشکی و کپشن کوتاه رحلت پیامبر و شهادت امام حسن 1405

سیاه می‌پوشم چون بابای امت رفت...

یتیمی درد بی‌درمان یتیمی... یا رسول الله.

حسن (ع) تنهاست، حتی در خانه خود.

بقیع، سند مظلومیت شیعه است.

آجرک الله یا بقیه الله فی مصیبت جدک.

امشب مدینه بوی جدایی می‌دهد.

تیرباران تابوت، اوج قساوت بود.

صلح تو قیام کربلا را ساخت، یا حسن.

رفتی و دخترت زهرا (س) بی‌پناه شد.

عالم عزادار خاتم الانبیاست.

امشب آسمان مدینه ستاره باران نیست، سنگ باران است.

پایان ماه صفر، شروع فصل تنهایی علی (ع) است.

یا حسن بن علی، ای کاش ما بودیم و نمی‌گذاشتیم تشییع جنازه‌ات تیرباران شود.

محمد (ص) رفت تا اسلام بماند، حسن (ع) خون دل خورد تا دین بماند.

ما ملت امام حسنیم، صبور و کریم.

پروفایلم سیاه، دلم خون، چشمم گریان.

عزادارِ دو خورشیدم، یکی در گنبد خضرا، یکی در خاک بقیع.

کریم یعنی تو، که حتی قاتلت را هم ناامید نکردی.

یا رسول الله، حال و روز امتت را می‌بینی؟

خدایا به حق این روز، ظهور منجی را برسان.

باران می‌بارد، بر بام‌های گلی مدینه، و بر دل‌های سوخته ما. پدر رفت، پسر رفت، و ماه، پشت ابرها پنهان شد.

سکوت بقیع، بلندترین فریاد تاریخ است. فریاد غربتِ کریمی که سفره‌دارِ شهر بود، اما خود گرسنه عشق ماند.

پیامبر که رفت، در و دیوار هم غریبی کردند. و حسن (ع)، وارثِ این همه تنهایی، در طشت، لخته‌های جگرش را دید.

سیاه بپوشید، که جهان یتیم شد. سایه‌ی سرِ عالم رفت، و پشتِ عدالت شکست.

اینجا مدینه است، شهرِ پیامبر، اما غریبه با فرزندانِ پیامبر. سلام بر تو ای غریبِ وطن.

۲۸ صفر، روز وداع با آسمان.

حسنی‌ام، بنویسید به روی کفنم.

یا رحمة للعالمین، دریاب ما را.

غریب اونیه که همدم اشکاش، قاتلش باشه... یا حسن.

امشب فرشته‌ها هم روضه می‌خوانند.

التماس دعا، برای دلی که گرفته.

پایانِ راهِ رسالت، آغازِ راهِ ولایت.

داغِ تو سنگین است یا رسول الله.

کاش بودیم و غربتتان را می‌خریدیم.

خدایا صبر بده به قلبِ فاطمه (س).