روز بزرگداشت سعدی شیرازی 1405

بنی آدم اعضای یکدیگرند / که در آفرینش ز یک گوهرند / چو عضوی به درد آورد روزگار / دگر عضوها را نماند قرار.

تن آدمی شریف است به جان آدمیت / نه همین لباس زیباست نشان آدمیت.

به جهان خرم از آنم که جهان خرم از اوست / عاشقم بر همه عالم که همه عالم از اوست.

ابر و باد و مه و خورشید و فلک در کارند / تا تو نانی به کف آری و به غفلت نخوری.

سعدیا مرد نکونام نمیرد هرگز / مرده آن است که نامش به نکویی نبرند.

هر که دلارام دید از دلش آرام رفت / چشم ندارد خلاص هر که در این دام رفت.

دوست مشمار آن که در نعمت زند / لاف یاری و برادرخواندگی / دوست آن باشد که گیرد دست دوست / در پریشان‌حالی و درماندگی.

خداوند تدبیر و فرهنگ و هوش / نگوید سخن تا نبیند خموش.

من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی / عهد نابستن از آن به که ببندی و نپایی.

چنان قحط سالی شد اندر دمشق / که یاران فراموش کردند عشق.

دنیا دیدی و هرچه دیدی هیچ است / و آن نیز که گفتی و شنیدی هیچ است.

ای که دستت می‌رسد کاری بکن / پیش از آن کز تو نیاید هیچ کار.

نام نیکو گر بماند ز آدمی / به کزو ماند سرای زرنگار.

آن نه روی است که من وصف جمالش دانم / این حدیثی است که در وهم نیاید که چطور.

همه قبیله من عالمان دین بودند / مرا معلم عشق تو شاعری آموخت.

مشورت با هزار کس کن / راز خود با یکی مگو.

اندک اندک خیلی شود و قطره قطره سیلی گردد.

هر که عیب دگران پیش تو آورد و شمرد / بی‌گمان عیب تو پیش دگران خواهد برد.

عبادت به جز خدمت خلق نیست / به تسبیح و سجاده و دلق نیست.

رهرو آن نیست که گهی تند و گهی خسته رود / رهرو آن است که آهسته و پیوسته رود.

کلام سعدی آینه‌ای است که زشتی و زیبایی درون ما را بی‌پرده نشان می‌دهد تا به اصلاح خویش بپردازیم.

سعدی به ما آموخت که تواضع، زینت بزرگان است و تکبر، آفت جان. روزش گرامی باد.

درس بزرگ سعدی این است: قدرت بدون عدالت، و ثروت بدون بخشش، وبال گردن است.

در مکتب سعدی، سکوت گاهی بلیغ‌ترین سخن است. بیاموزیم که کی بگوییم و کی خاموش باشیم.

سعدی به ما یادآور می‌شود که زخم زبان از زخم شمشیر کاری‌تر است. مراقب کلاممان باشیم.

قناعت توانگر کند مرد را. این درسی است که سعدی در جای‌جای گلستان به ما می‌دهد.

سعدی می‌گوید: عالم بی‌عمل، زنبور بی‌عسل است. علممان را با عمل صالح بیاراییم.

در نگاه سعدی، ظلم پایدار نمی‌ماند و آه مظلوم، خرمن ظالم را می‌سوزاند.

سعدی به ما می‌آموزد که قدر وقت را بدانیم، چرا که عمر همچون برف در آفتاب تموز است.

احسان و نیکوکاری، کلید جاودانگی است. این پیام جاودانه شیخ اجل است.

سعدی هشدار می‌دهد که دشمن دانا بلندت می‌کند و بر زمینت می‌زند نادان دوست.

صبر و بردباری در برابر سختی‌ها، گوهری است که سعدی ما را به داشتن آن دعوت می‌کند.

سعدی می‌گوید بزرگی به عقل است نه به سال، و مال به هنر است نه به مال.

در اندیشه سعدی، خدمت به خلق، بالاترین عبادت پس از پرستش خداست.

سعدی به حاکمان اندرز می‌دهد که رعیت چو ریشه‌اند و سلطان درخت، درخت بی ریشه نماند.

ادب و خوش‌خویی، سرمایه‌ای است که در بازار هستی هرگز بی‌خریدار نمی‌ماند.

سعدی به جوانان توصیه می‌کند که در جوانی پاک‌دامن باشند که پیری خود به خود پرهیزگار است.

راستگویی و صداقت، پایه‌های بنای شخصیت انسانی در نگاه سعدی شیرازی است.

شکرگزاری بر نعمت‌ها، نعمت را افزون می‌کند؛ درسی زیبا از بوستان سعدی.

سعدی به ما می‌آموزد که دل شکستن هنر نیست، تا توانی دلی به دست آور.

سعدی اگر عاشق نبودی، چنین شورانگیز نمی‌سرود. روز بزرگداشت عاشق‌ترین شاعر شیراز مبارک.

عشق در کلام سعدی، پاک، آسمانی و در عین حال زمینی و ملموس است.

من از آن روز که در بند توام آزادم / پادشاهم که به دست تو اسیر افتادم.

غم زمانه خورم یا فراق یار کشم / به طاقتی که ندارم کدام بار کشم؟

هزار جهد بکردم که سر عشق بپوشم / نبود بر سر آتش میسرم که نجوشم.

گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم / چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی.

مست و هوشیار در آثار سعدی، هر دو به دنبال حقیقتی واحدند: عشق الهی.

سعدی، ترجمان دل‌های عاشق است که راز مگو را به زیباترین شیوه فریاد می‌زنند.

سرو چمان من چرا میل چمن نمی‌کند / همدم گل نمی‌شود یاد سمن نمی‌کند (حافظ به استقبال سعدی).

عشق سعدی، عشقی عفیف است که جان را صیقل می‌دهد و روح را متعالی می‌کند.

در مکتب سعدی، عشق آغازگر راهی است که پایانش فنای در معشوق حقیقی است.

بوی گل و ریحان‌ها، یادآور غزل‌های معطر سعدی است که برای معشوق سروده است.

سعدی عشق را نه زنجیر، که بال پرواز می‌داند. روزش مبارک.

شور عشق در غزلیات سعدی، همچون خون در رگ‌های ادبیات فارسی جاری است.

هر که در این حلقه نیست، فارغ از این ماجراست. عشق سعدی را تنها عاشقان فهمند.

سعدی استاد توصیف لحظه‌های ناب عاشقی و دلتنگی است.

غزل‌های سعدی، زمزمه‌های نیمه‌شب عشاقی است که جز وصال آرزویی ندارند.

عشق با سعدی معنایی تازه یافت؛ ترکیبی از سوز و ساز و راز و نیاز.

دلبران دل می‌برند، اما سعدی دل را به صاحب اصلی‌اش باز می‌گرداند.

روز سعدی، روز تمام کسانی است که عشق را مقدس می‌دارند.

روز بزرگداشت سعدی، پادشاه ملک سخن، مبارک باد.

اول اردیبهشت، جلالی شد ز سعدی / گلستانش بهاری جاودانه.

سعدیا! چون تو کجا در همه آفاق است؟ روزت مبارک.

روز سعدی؛ روز پاسداشت زبان و ادب فارسی گرامی باد.

شیخ اجل، سعدی شیرازی؛ فخر ایران و جهان. روزت مبارک.

گرامی باد یاد استاد سخن، سعدی شیرین گفتار.

اول اردیبهشت، روز عطر گلستان و حکمت بوستان مبارک.

سعدی؛ نامی که تا ابد بر تارک ادبیات جهان می‌درخشد.

روز بزرگداشت معلم اخلاق و حکمت، سعدی شیرازی مبارک.

بهترین درودها نثار روح بلند سعدی شیرازی باد.

اول اردیبهشت، روز جهانی سعدی گرامی باد.

سعدی، زنده‌کننده حکمت در قالب حکایت. روزش مبارک.

سالروز بزرگداشت خداوندگار سخن، سعدی شیرازی خجسته باد.

یاد سعدی، یادآور هویت و فرهنگ غنی ایرانی-اسلامی است.

روز سعدی، روز شکوه زبان پارسی است. مبارک باد.

بر روح پاک سعدی، رحمت و درود باد.

سعدی، حکیمی فرزانه و شاعری یگانه. روزش گرامی.

بزرگداشت سعدی، بزرگداشت دانایی و زیبایی است.

کلامش قند و پندش زندگی‌ساز؛ روز سعدی مبارک.

افتخار شیراز و ایران، سعدی دوران، روزت مبارک.