۳ جمادی‌الثانی: شهادت حضرت زهرا (س) (فاطمیه دوم) - روایت تاریخی 1405

بانویی که کوه صبر بود، در سوم جمادی‌الثانی آرام گرفت.

امروز آسمان مدینه رنگ خون دارد؛ یاس پیامبر کبود شد و رفت.

خانه علی (ع) امروز خالی‌تر از همیشه است. نه صدای پدر می‌آید، نه صدای مادر.

۹۵ روز مبارزه، ۹۵ روز اشک، ۹۵ روز درد... و سرانجام پرواز.

فاطمیه دوم یعنی: میخ در، سینه مجروح، و وصیت به دفن شبانه.

امروز روزی است که چاه‌های مدینه هم‌نوا با علی (ع) می‌گریند.

زهرا (س) رفت و رازهای مگویش را با خود به زیر خاک برد.

سوم جمادی‌الثانی، روز امتحان بزرگ شیعه در ولایت‌مداری است.

او رفت تا اسلام بماند، او سوخت تا چراغ هدایت خاموش نشود.

در سوگ تو ای مادر، زمان متوقف شده است.

شهادت حضرت زهرا (س) یک اتفاق ساده نبود، بلکه نتیجه انحراف از غدیر بود.

فاطمیه دوم سند رسوایی کسانی است که حق اهل بیت را غصب کردند.

وصیت حضرت زهرا (س) به اختفای قبر، اعتراضی سیاسی و جاودانه است.

حضرت زهرا (س) اولین شهیده راه امامت است که جان خود را سپر بلا کرد.

دفاع حضرت زهرا (س) از علی (ع)، دفاع از یک همسر نبود، دفاع از امام زمانش بود.

خطبه فدکیه، منشور بصیرت و ولایت‌مداری است که در این ایام باید بازخوانی شود.

شهادت ایشان ثابت کرد که سکوت در برابر ظلم، خیانت به اسلام است.

اشک‌های حضرت زهرا (س) سلاحی بود برای بیداری خفتگان مدینه.

امروز باید پرسید: چرا دختر پیامبر را شبانه و مخفیانه دفن کردند؟

فاطمیه دوم فرصتی برای شناخت جریان نفاق در صدر اسلام است.