تبریک نوستالژیک «بوی ماه مهر» (دهه ۶۰ و ۷۰) 1405

اول مهر تسلیت باد! یادش بخیر اون موقع‌ها که ۷ صبح بیدار شدن حکم اعدام داشت!

یادش بخیر اون دفترا که جنس کاغذش از کاه بود و پاک‌کن که می‌زدی سوراخ می‌شد!

دهه شصتی یعنی کسی که با کتونی میخی تو حیاط آسفالت مدرسه فوتبال بازی می‌کرد و زنده می‌موند!

یادتونه وقتی مبصر اسممون رو می‌نوشت پای تخته و جلوش ضربدر می‌زد، انگار حکم تیرمون صادر شده؟

هنوزم نفهمیدم چرا والدینمون اصرار داشتن لباس مدرسه رو دو سایز بزرگتر بخرن که «سال بعد هم بپوشیم»!

اون لحظه‌ای که معلم می‌گفت «از همونی که بلدی نپرسیدم»... ترسناک‌ترین جمله تاریخ بود.

یادش بخیر زنگ ورزش و پوشیدن لباس ورزشی زیر شلوار مدرسه تو رختکن‌های تنگ و تاریک!

تنها خوشحالی اول مهر این بود که ببینی کدوم رفیقت باهات تو یه کلاس افتاده.

یادتونه پاک‌کن‌های جوهری که قرار بود خودکار رو پاک کنن ولی دفتر رو سوراخ می‌کردن؟ تکنولوژی فریب بود!

به سلامتی اون روزا که تنها گروهمون گروه سرود مدرسه بود و ادمینش مربی پرورشی!

دلم لک زده برای یه بار دیگه نشستن پشت اون نیمکت‌های چوبی سه نفره و شیطنت‌های یواشکی.

کاش می‌شد برگردیم به روزایی که تنها زخممون، زخم زمین خوردن تو حیاط مدرسه بود.

اول مهر بهانه است، دلم برای کودکی‌های گم شده‌ام تنگ شده. یاد یاران دبستانی بخیر.

چه زود گذشت روزهایی که آرزو می‌کردیم زودتر بزرگ بشیم، و حالا آرزو داریم برگردیم به کلاس اول.

صدای زنگ مدرسه هنوز تو گوشمه، صدایی که ما رو از رویا به واقعیت شیرین کلاس درس می‌برد.

همشاگردی سلام! هنوزم یادته اون روزا رو؟ یادته قواهایی که دادیم و رویاهایی که داشتیم؟

دفتر خاطرات کودکی‌مان با جوهر آبی و قرمز معلم‌ها نمره ۲۰ گرفته. یادش بخیر.

گاهی دلم می‌خواهد از هیاهوی بزرگسالی فرار کنم و پناه ببرم به حیاط کوچک مدرسه‌مان.

بوی ماه مهر، عطر تند خاطرات است که چشمانمان را نمناک می‌کند. کجایید ای خاطرات ناب؟

نسل ما، نسل امید و آرزوهای ساده بود. اول مهر بر تمام کودکان دیروز مبارک.

لیوان‌های قرمز تاشو، جامدادی‌های مگنتی دکمه‌دار، خط‌کش‌های شابلون‌دار... یادش بخیر!

یادش بخیر دیکته‌های پاتخته‌ای و گچ‌هایی که همیشه لباسامون رو سفید می‌کرد.

کیف‌های مدرسه که قفل‌های سگکی داشت و همیشه خراب می‌شد. یادش گرامی!

پیک نوروزی، کابوس تعطیلات عید بود ولی حل کردنش با کمک بزرگترا چه کیفی می‌داد.

اون روزا که بخاری نفتی چکه می‌کرد و بوی نفت با بوی نم بارون قاطی می‌شد.

یادتونه وقتی ناظم می‌ومد تو کلاس و همه به احترامش خبردار می‌ایستادیم؟ ابهتی داشت واسه خودش.

زنگ‌های تفریح و صف بوفه برای خریدن کیک و ساندیس، چه دورانی بود.

کارت‌های صدآفرین و هزارآفرین که جمع می‌کردیم تا جایزه بگیریم. ارزشمندترین دارایی‌مون بود.

یادش بخیر نقاشی کشیدن گوشه کتابا و نوشتن اسممون روی نیمکت.

اول مهر برای ما یعنی شروع فصل سرما، ولی دل‌هامون گرم بود به دوستی‌های بی‌آلایش.