شعر و متن ادبی وداع امام رضا با مدینه 1405

چقدر سخت است دل کندن از بوی چادر خاکی مادر در کوچه پس کوچه‌های شهر. امام رضا (ع) می‌رفت و نگاهش به در و دیوار مدینه گره می‌خورد.

آقا جان، وقتی از کنار قبر پیامبر بلند شدی، چند بار برگشتی و نگاه کردی؟ انگار دلت نمی‌آمد قدم از قدم برداری.

صدای گریه اهل بیت بلند شد، وقتی فرمودی: بر من گریه کنید، که دیگر بازگشتی برای من نیست. چه روضه مجسمی بود آن لحظه.

مدینه دوباره یتیم می‌شود. یک بار حسین (ع) رفت و برنگشت، حالا رضا (ع) می‌رود. امان از دل مدینه.

غربت از همین لحظه آغاز شد؛ نه در مرو، که در لحظه خروج از مدینه. وقتی تمام امیدت را، جوادت را، تنها می‌گذاری.

یا امام رضا، فدای آن لحظه‌ای که جوادت را در آغوش گرفتی و آخرین نصیحت‌ها را کردی.

دلم برای آن غریبی می‌سوزد که می‌دانست این سفر، سفر شهادت است ولی راضی بود به رضای خدا.

آقا جان، شما از مدینه رفتی و ما امروز دلمان لک زده برای مدینه. شما رفتی تا ایران ما کربلایی شود.

ای غریب الغربا، خداحافظی شما بوی خداحافظی حسین (ع) را می‌داد. اهل و عیال گریان، دشمن در کمین.

می‌گویند هر کس از وطن دور شود غریب است، اما شما در وطن هم غریب بودید و در غربت غریب‌تر.

بست بار سفر آن ضامن آهو به خراسان / دل برید از حرم و قبر پیمبر، چه هراسان.

خداحافظ ای خاک پاک بقیع / خداحافظ ای خاطرات شفیع.

می‌روم تا که ایران شود کشورم / تا ابد سایه‌بان شود بر سرم.

اشک جواد و ناله ی اهل حرم بلند / وقتی که بار بست امامِ کرم بلند.

این سفر آغاز یک غربت نبود / بلکه پایانِ غمِ راحت نبود.

نیست امید که من بار دگر برگردم / این سفری است که با خون جگر می‌گردم.

می‌روم سوی قضا تا که رضایت باشد / سرنوشت من و تو، مهر و ولایت باشد.

از مدینه می‌روم با چشم تر / سوی تقدیرم، به فرمان قدر.

خداحافظ ای شهر امن و امان / شده سهم من غربت بیکران.

بر من بگریید که این راه دراز / ندارد به سوی وطن هیچ باز.