شهادت مولای متقیان و شب قدر دوم: عروج قرآن ناطق در شب نزول قرآن صامت

بیست و یکم ماه رمضان، روزی است که ستون‌های آسمان و زمین لرزید. روز شهادت کسی که «سلونی قبل ان تفقدونی» می‌گفت. این شب و روز، دارای دو حیثیت عظیم است: اول، شب قدر دوم که فضیلتش از شب نوزدهم بیشتر است (شب ابرام و تثبیت مقدرات). دوم، سالروز پرواز روح ملکوتی علی بن ابیطالب (ع) به سوی معبود. هستی‌شناسی تقارن شهادت و قدر: چرا شهادت علی (ع) با لیالی قدر گره خورده است؟ قرآن صامت (کتاب الله) در شب قدر نازل شد و قرآن ناطق (ولی الله) در شب قدر صعود کرد. این تقارن نشان می‌دهد که حقیقت قرآن بدون ولایت علی قابل درک نیست. در شب بیست و یکم، ملائکه که برای ثبت مقدرات می‌آیند، همزمان عزادار صاحب‌خانه‌ای هستند که دیگر در میان زمینیان نیست. اعمال شب بیست و یکم (شب ابرام): اعمال این شب همانند شب نوزدهم است (غسل، نماز، قرآن بر سر، زیارت حسین ع، جوشن کبیر)، اما با تأکید و شدت بیشتر. در روایات آمده که احیای این شب و شب بیست و سوم تأکید بیشتری دارد. ذکر استغفار در این شب باید با حالتی از اضطرار و انقطاع کامل باشد. زیارت امین‌الله (منشور ولایت): در روز شهادت، خواندن زیارت امین‌الله که انشای امام سجاد (ع) است، افضل اعمال است. این زیارتنامه، عالی‌ترین مضامین عرفانی و سیاسی را در خود دارد. «السَّلامُ عَلَيْكَ يَا أَمِينَ اللَّهِ فِي أَرْضِهِ». علی (ع) امین خدا بود و ما باید امانت‌دار راه او باشیم. تحلیل دعای روز بیست و یکم: «اللَّهُمَّ اجْعَلْ لِي فِيهِ إِلَى مَرْضَاتِكَ دَلِيلاً». درخواست دلیل و راهنما به سوی رضایت خدا. علی (ع) خودِ آن دلیل بود که امروز از دست رفت. «وَ لا تَجْعَلْ لِلشَّيْطَانِ فِيهِ عَلَيَّ سَبِيلاً». با رفتن علی، راه نفوذ شیطان هموارتر شد، مگر برای کسانی که به ریسمان ولایت چنگ زنند. آداب روز شهادت: ایران و جهان تشیع در این روز سیاهپوش است. دسته‌های عزاداری، مجالس روضه و سینه‌زنی، تنها یک رسم نیست، بلکه «تعظیم شعائر» است. مومنین در این روز باید حالت «مصیبت‌زده» داشته باشند. خنده و شوخی در روزی که پدر امت (یا علی و یا محمد ابوا هذه الامة) به شهادت رسیده، قساوت قلب می‌آورد.