تراژدی صبح بی‌پدری: تحلیل روز بیست و دوم رمضان و گشودن ابواب فضل

روز بیست و دوم ماه رمضان، نخستین روزی است که جهان اسلام، امیرالمؤمنین (ع) را در میان خود ندارد. این روز، روز «حزن سنگین» و «سکوت کوفه» است. یتیمان کوفه که دیشب با کاسه‌های شیر به امید شفا آمده بودند، امروز با سرهای پایین و دل‌های شکسته بیدار شده‌اند. تاریخ در این روز ورق خورد و دوران «استضعاف ظاهری» اهل بیت آغاز شد. تحلیل دعای روز بیست و دوم (دیالکتیک فضل و عدل): در دعای امروز می‌خوانیم: «اللَّهُمَّ افْتَحْ لِي فِيهِ أَبْوَابَ فَضْلِكَ». درخواست گشایش درهای «فضل». چرا فضل؟ چون با شهادت علی (ع) که مظهر «عدل» بود، امید ما به عدالت اعمال خودمان رنگ باخته است. ما اکنون تنها به فضل (بخشش فراتر از استحقاق) خداوند امید داریم. «وَ أَنْزِلْ عَلَيَّ فِيهِ بَرَكَاتِكَ». نزول برکات، مرحمی است بر زخم فقدان ولی خدا. «وَ وَفِّقْنِي فِيهِ لِمُوجِبَاتِ مَرْضَاتِكَ». توفیق برای انجام کارهایی که موجب رضایت خداست، تنها راه تسلی دل داغدار امام حسن (ع) و امام حسین (ع) است. نماز شب بیست و دوم: هشت رکعت نماز (چهار نماز دو رکعتی) که در هر رکعت حمد و هر سوره‌ای خوانده شود. این نماز، که عدد ۸ در آن نماد درهای هشتگانه بهشت است، تلاشی است برای باز نگه داشتن روزنه‌های امید پس از شب سهمگین بیست و یکم. جامعه‌شناسی یتیم‌نوازی: با شهادت پدر یتیمان، وظیفه جامعه اسلامی در قبال ایتام و مساکین صدچندان می‌شود. اگر علی (ع) نیست که شبانه انبان نان و خرما بر دوش کشد، شیعیان او باید این بار را بر دوش گیرند. روز بیست و دوم، روز «آزمون وفاداری» به سیره علوی است. آیا ما فقط برای علی (ع) گریه می‌کنیم یا راه او را ادامه می‌دهیم؟