منشور تولی و تبری: تحلیل الهیاتی روز بیست و پنجم رمضان و حب اولیاء

روز بیست و پنجم ماه رمضان، روز ترسیم مرزهای عقیدتی است. دین در مکتب اهل بیت، چیزی جز «حب و بغض» نیست («هل الدین الا الحب و البغض؟»). پس از گذراندن شب‌های قدر و طهارت روح، اکنون باید جهت‌گیری سیاسی و اجتماعی مومن مشخص شود. خنثی بودن در اسلام جایگاهی ندارد. تحلیل دعای روز بیست و پنجم (مانیفست ولایی): «اللَّهُمَّ اجْعَلْنِي فِيهِ مُحِبّاً لِأَوْلِيَائِكَ». درخواست محبت دوستان خدا (تولی). این محبت، موتور محرک اطاعت است. انسان شبیه کسی می‌شود که دوستش دارد. «وَ مُعَادِياً لِأَعْدَائِكَ». درخواست دشمنی با دشمنان خدا (تبری). نمی‌توان خدا را دوست داشت اما با دشمنان خدا فالوده خورد. این دوگانگی، نفاق است. «مُسْتَنّاً بِسُنَّةِ خَاتَمِ أَنْبِيَائِكَ». شرطِ ادعای محبت و دشمنی، عمل به سنت پیامبر (ص) است. سنت پیامبر، «اشداء علی الکفار رحماء بینهم» است. نماز شب بیست و پنجم و توحید خالص: نماز این شب ۸ رکعت است و در هر رکعت پس از حمد، ۱۰ مرتبه سوره توحید خوانده می‌شود. * **چرا ۱۰ بار توحید؟** تکرار سوره توحید، پاک کننده شرک خفی است. کسی که می‌خواهد «محب اولیاء» و «معادی اعداء» باشد، ابتدا باید موحد باشد. اگر خدا در دل بزرگ شد، غیر خدا کوچک می‌شود. این نماز، زیربنای اعتقادیِ دعای روز را می‌سازد. تا توحید محکم نشود، ولایت‌مداری سست خواهد بود. ابعاد اجتماعی تولی و تبری: در دنیای مدرن، این روز به ما یادآوری می‌کند که مسلمان باید «موضع» داشته باشد. سکوت در برابر ظلم جهانی (استکبار) با «معادیا لاعدائک» سازگار نیست. و بی‌تفاوتی نسبت به مشکلات مسلمین با «محبا لاولیائک» نمی‌خواند. روز بیست و پنجم، روز بازبینی روابط دیپلماتیک قلب است: با چه کسی دوستی؟ و با چه کسی دشمن؟ پایان‌بندی دعا (عصمت قلوب): «يَا عَاصِمَ قُلُوبِ النَّبِيِّينَ». ای نگهدارنده دل‌های پیامبران. ما از خدا عصمت می‌خواهیم. عصمت یعنی نگهداری دل از لغزش. همان خدایی که قلب پیامبران را در برابر طوفان‌های کفر و نفاق حفظ کرد، می‌تواند قلب ما را نیز در مسیر ولایت ثابت نگه دارد.