منزلگاه بیست و ششم: پاداش الهی بر تلاش بشری و نماز هشتصد توحید

روز بیست و ششم ماه مبارک رمضان، روزِ «شکرگزاری متقابل» است. در دعای این روز می‌خوانیم: «اللَّهُمَّ اجْعَلْ سَعْيِي فِيهِ مَشْكُوراً». این عبارت حاوی یک نکته ظریف کلامی است: خداوند «شکور» است. یعنی نه تنها عمل بنده را می‌پذیرد، بلکه از آن تشکر می‌کند. رابطه خدا و بنده در اینجا، رابطه کارفرما و کارگر نیست، بلکه رابطه عاشق و معشوق است که معشوق (خدا) از تلاش عاشق (بنده) قدردانی می‌کند. هستی‌شناسی «سعی مشکور»: تلاش (سعی) به خودی خود ارزشی ندارد مگر آنکه جهت‌گیری توحیدی داشته باشد. سعی مشکور، تلاشی است که دو ویژگی داشته باشد: خلوص در نیت و صحت در عمل. وقتی این دو جمع شدند، خداوند آن عمل را «بزرگ‌نمایی» می‌کند. صفت شکور بودن خدا یعنی «اعطای جزای کثیر در برابر عمل قلیل». امروز، روزِ طلبِ این ضریب‌دهی الهی است. نماز شب بیست و ششم (سنگین و عظیم): این شب، شبی است که همت‌های بلند را می‌طلبد. ۸ رکعت نماز (چهار نماز دو رکعتی) که در هر رکعت پس از حمد، ۱۰۰ مرتبه سوره توحید خوانده می‌شود. مجموعاً ۸۰۰ بار ذکر توحید در یک شب! این حجم از ذکر «قل هو الله احد»، زنگارهای عمیق شرک خفی را از آینه دل می‌زداید. این نماز، مصداق بارز «سعی» است. کسی که این زحمت را بر خود هموار می‌کند، عملاً به پیشواز «مشکور» بودن رفته است. تحلیل دعای روز: «وَ ذَنْبِي فِيهِ مَغْفُوراً». آمرزش گناه، نتیجه طبیعی آن سعی مشکور است. «وَ عَمَلِي فِيهِ مَقْبُولاً». قبولی عمل، مرحله‌ای بالاتر از صحت عمل است. ممکن است نمازی صحیح باشد (از نظر فقهی) اما قبول نباشد (از نظر عرفانی). «وَ عَيْبِي فِيهِ مَسْتُوراً». پوشاندن عیب، لطف نهایی خداست تا آبروی بنده در دنیا و آخرت حفظ شود. ابعاد اجتماعی: فرهنگ «تشکر» باید از آسمان به زمین بیاید. وقتی خدا از بنده تشکر می‌کند، چرا بندگان از یکدیگر تشکر نکنند؟ روز بیست و ششم، روز تمرین قدردانی از زحمات دیگران است؛ از همسر، فرزند، کارمند و همسایه. جامعه‌ای که در آن «سعی» افراد «مشکور» باشد، رشد خواهد کرد.